Pietro Folloni

 

Pietro Folloni è un “bancario con il cuore” che si diletta a scrivere poesie che non mancano di poesia

Miga perdor la fjoridura

A s’ pól färogh miga cäz
e coll momént al pasa sùbbit,
apén’na a cala al frédd
e a tira ‘n’ arja nóva.
‘Na matén’na te t’sénti zvéli
e ‘1 vérd al se ténza ‘d tutt i colór,
se t’ si  un po sóra pensér
réva j oc … l’é óra!
Guärda in gir
ralénta la córsa,
la fa’ pärta dal to mónd …
mìga perdor la fjoridura!

‘N idéa nasuda ala zvélta
S’ an t’la ciap al vól,
forsi a t’la perdi par sémpor …
ascolta la fjoridra!

Un putén picén al ridda
coza sarà mäi … parché?
Forsi l’é to fjól …
Brasla su la Fjoridura!

Po i crodaràn par téra i foji dì fjór
scuasädi da n’ätor vént,
a resterà un frut
e Ti ‘t catarè su la fjoridura.
L’é cuäzi Primavera
e Ti te t’ volt indrè,
po a t’ guärd al cél avanti a tì.
Spéra sémpor in-t-la Fjoridura!

Ala fén ‘d novémbor

Sira ‘d fén novémbor

lon’na pjen’na e cél puli

prìmma néva imbjanca i mont

nota lùsstra e frèd bombén.

 

J ò sarè su uss e fnéstri

e pens a chi povrètt sénsa ca

chi dormon sotta un pont o in t’na ténda,

chi van drit in stasjon

o, pés ancòrra, in t’un carton!

 

Mo s’il ca vodi i fuss’n abitädi

da Famìji con putén papa e rezdori

ala sìra i sarison tutt a tävla

con al so pjat ‘d sùppa e companàtogh

a magnär  insémma, alégor, sénsa pensér.

 

I Giòvvon

A na sèrta eté, cme mi,

quand un giòvvon al taca a rozghér

a vén prést i du minùd.

A m’dig: a t’la fniré mo

primma o po’ ‘d disturbär !

 

Me fjol, ch’al frizza a tävla,

al tira la bàla in t’al canéstor

e’l scolta al rock metàlich,

al va a scola quasi sénsa cartéla

e po’, a’pén’na al pol,

al se taca a taca al … smarfonèn;

me fjol l’è von ‘d cojj lì … precìz!

 

Un sàbot matén’na, intant che fäva

il soliti pulisìi … che barba …

anca a mi a m’é gnuda na voja

‘d fér un muc ‘d bacanéri

con la me chitàra eletrica;

e tutt in-t-un trat, vé che lavor,

a’m son senti un po pu giòvvon!

 

Mo vot vèddor che i nostor ragàs

un po’ ‘d ragion i gh’ l’an

a scoriatär inàns e indrè,

tutt al dì in sconquàs

par sercär ‘d vivor davéra dabòn

la so béla etè?