Stefania Vaja

NADÄL

Questa poesia natalizia, di contenuti profondi,

di Stefania Vaia, un’insegnate non più tra noi,

ce l’ha fatta conoscere la sorella suora chieppina a Parma

 

Incó a gh’ éra un frèdd !

e po pioväva.

A són andè in-t-na céza par scaldärm un po’

e a m’ són fermè davanti al prezepi.

A m’éra d’äviz d’és’r un putén

con la manén’na in còlla äd me mädra.

 

A vräva pregär,

mo a n’ säva pu ‘l  paroli

e csì, al Bambén Gezù,

a gh’ò ditt sól ch’a gh’ äva frèdd,

ch’a séra da mi cme un can

ch’a séra povrètt pu di so pastór

parchè g’ ò sól la minima,

che me mojéra l’ é morta da un pär d’ani

e g’ ò da pensär a tutt da mi,

e an són miga bón.

 

Sedù lì, davanti al Bambinél,

a m’è gnù ados una tristèssa

da färom gnir il lussi a j oc’

A j ò guardè la facia dal Putén,

l’éra bianch e ross, tutt soridént ,

e m’ paräva ch’ al me d’ziss

” A t’ vój bén! “

 

Cuand a són andè fóra

par tornär a ca,

a ‘n pioväva pu, éra gnù fóra ‘l sól,

e m’ són sentì contént e rilasè

cme cuand me mädra la m’ brasäva stricch


(di Stefania Vaja)